VENEZUELË | STUDENTËT FILLUAN PROTESTA; KËRKOJNË LIRIMIN E TË BURGOSURVE POLITIKË TË NARKO-DIKTATURËS SË KUQE ÇAVISTO-KOMUNISTE.

Karakas, Venezuelë | Studentët e universiteteve dhe përfaqësuesit e shoqërisë civile demonstruan në disa kampuse anembanë Venezuelës për të kërkuar lirimin e të burgosurve politikë që ende mbahen në vend.

Protesta përkon me 23 janarin, datën që përkujton rënien e Markos Perez Jimenezit (Marcos Pérez Jiménez) në vitin 1958 dhe fillimin e një epoke demokratike.

Demonstratat, të dokumentuara nga pamje dhe video të shpërndara në mediat sociale virtuale dhe të ripostuara nga mediat vendore, u zhvilluan në universitetet kryesore të vendit.

Në Karakas, grupe studentësh nga Universiteti Qendror i Venezuelës u mblodhën para muralit të Zapatës “Dirigjentët e Venezuelës”, duke mbajtur një banderolë të madhe ku shkruhej “Universiteti nuk hesht”.

“Liria është themeli i demokracisë” dhe “Jo më diktaturë” - thuhej në parullat e tyre.

Në Universitetin Katolik Andres Bello (UCAB), u shfaq një mesazh me referenca për “La Rotunda”, “La Guasina” dhe “El Helicoide”, vende simbolike të shtypjes edhe gjatë qeverisjes së diktatorit çavisto-komunisto-narko-terrorist Nikolas (Nicolás) Maduro, i shoqëruar nga apeli “Liri për të gjithë të burgosurit politikë”.

Mbështetje për protestat erdhi edhe nga udhëheqësi i opozitës Edmundo Gonzalez Urrutia, i cili kujtoi në mediat sociale virtuale rëndësinë e 68-vjetorit të 23 janarit 1958.

“Një moment i rëndësishëm për venezuelianët. Demokracitë ndërtohen kur organizimi, presioni shoqëror dhe vendimi kolektiv për të mos normalizuar autoritarizmin bashkohen”, tha ai.

Kush ishte Markos Perez Jimenez (Marcos Pérez Jiménez) - 1914-2001 - ishte një oficer ushtarak që sundoi Venezuelën si diktator nga viti 1952 deri në vitin 1958?

Regjimi i tij karakterizohet nga një “Ideal i Ri Kombëtar” i përqendruar në modernizimin e shpejtë dhe projektet masive të infrastrukturës, të balancuara nga represioni i ashpër politik.

Pasi mori pjesë në grushte shteti në vitet 1945 dhe 1948, ai u bë pjesë e një junte ushtarake në pushtet.

Ai u emërua president i përkohshëm në vitin 1952, pasi junta anuloi rezultatet e zgjedhjeve që favorizonin opozitën.

Duke shfrytëzuar të ardhurat në rritje të naftës, ai financoi projekte ikonike duke përfshirë “Autopista Caracas-La Guaira”, “Paseo Los Próceres” dhe “Centro Simón Bolívar”.

Ai përdori një forcë brutale të policisë sekrete, “Seguridad Nacional”, për të burgosur, torturuar dhe dëbuar kundërshtarët politikë.

Administrata e tij mbajti një qëndrim miqësor ndaj kompanive të huaja të naftës dhe mori mbështetje nga ShBA-ës, të cilat i dhanë atij Legjionin e Meritës në vitin 1954.

Më 23 janar 1958, një kryengritje popullore e mbështetur nga ushtria e detyroi atë të largohej nga vendi për në Republikën Dominikane dhe më vonë në Shtetet e Bashkuara.

Në vitin 1963, ai u bë ish-kreu i parë i shtetit i ekstraduar nga ShBA-ës në vendin e tij të origjinës ku u dënua për përvetësim të afërsisht 250 milionë dollarëve dhe vuajti pesë vjet burg.

Pas lirimit të tij në vitin 1968, ai jetoi në mërgim në Madrid, Spanjë, ku vdiq më 20 shtator 2001; ishte 87 vjeç.

Ai mbetet një figurë polarizuese në Venezuelë.

Ndërsa shumë njerëz i dënojnë shkeljet e tij të të drejtave të njeriut, disa sektorë të shoqërisë e kujtojnë epokën e tij për rendin, efikasitetin dhe transformimin fizik monumental të vendit.

Nga z. Erton Duka.

© Copyright | Agjencia Telegrafike Vox

Ne të njohim me botën | www.007vox.com | Burimi yt i informacionit