VATIKAN | NJË VIT MË PARË VDIQ PAPA FRANÇESKU.

Vatikan | Ishte 21 prill, një mëngjes i së hënës, për të qenë të saktë, e hëna e Pashkëve.

Vatikani i njoftoi botës, me anë të telegramit, se Papa Françesku kishte vdekur në orën 7:35 të mëngjesit.

Deri një ditë më parë, ai kishte qenë në shesh midis njerëzve për atë Meshë të fundit të Pashkëve dhe mesazhin Urbi et Orbi.

Një tjetër lutje për paqe për t'i dhënë fund asaj lufte të tretë botërore të pjesshme, siç e quante ai.

Një përqafim i fundit me njerëzit ndërsa udhëtonin në papamobilin pas një qëndrimi në spital që, me bronkit dhe pneumoni, e kishte vënë në provë.

Megjithatë, ai ishte kthyer në Kaza (Casa) Santa Marta, dhe këmbëngulja e tij, dëshira e tij për të vazhduar pavarësisht nevojës për oksigjen dhe fakti që zëri i tij u jepej në mënyrë efektive të tjerëve, ndoshta e kishin çuar në bindjen se ai nuk ishte aq afër fundit.

Papniteti i Bergolios (Bergoglio) ishte i pashembullt, i karakterizuar mbi të gjitha nga afërsia me më të prekshmit.

Nga liturgjitë te makina e vogël që zgjodhi si mjet, ai i hoqi aspektet më mbretërore të një papniteti dhe solli në Romë afërsinë me më të prekshmit që e kishte karakterizuar që kur ishte Kryepeshkop i Buenos Airesit; të varfrit, migrantët dhe në përgjithësi të përjashtuarit e shoqërisë, siç i quante ai vetë.

Ai hapi dyert e Vatikanit për kartoneros-at dhe transeksualët, të pastrehët dhe refugjatët, përfaqësuesit e lëvizjeve popullore dhe viktimat e abuzimit.

Ai solli një informalitet në marrëdhënie, duke përfshirë atë gjuhë papnore papale, të pasuruar nga neologjizmat që ai vetë shpiku ose shprehje zhargon që nuk kishin kaluar kurrë më parë pragun e Vatikanit të rreptë.

Pas konklavës, ai kishte zgjedhur të jetonte në apartamentin e vogël në katin e dytë të Shën (Santa) Martës, i cili, në fakt është një hotel.

Dhoma 201, e cila, sipas raportimeve, ende nuk u është dhënë me qira mysafirëve të tjerë.

Për më shumë se dymbëdhjetë vjet, ato dhoma, si dhe zonat e përbashkëta, nga mensa te ashensorët, kanë parë vërtet mysafirin më të shquar që shtëpia e mysafirëve ka pritur ndonjëherë në të gjithë historinë e saj.

Por Papa Françesku ishte gjithashtu Papa i paqes.

E njëjta temë u trashëgua nga Leo XIV-të, i cili, pas zgjedhjes së tij më 8 maj 2025, foli pikërisht për një paqe të paarmatosur dhe çarmatosëse.

Nuk ka kujtim të një Angelus-i, një audience të përgjithshme të së mërkurës, apo ndonjë fjalimi tjetër në të cilin Papa argjentinas nuk bëri thirrje për t'i dhënë fund luftës, duke pasur parasysh më të prekshmit, viktimat civile të konfliktit, para së gjithash fëmijët.

Më 20 prill, një ditë para se të vdiste, fjalët e tij ishin për Tokën e Shenjtë, veçanërisht për Gazën e dashur, ku kishte një situatë humanitare dramatike dhe të neveritshme.

Pastaj ai u bëri thirrje palëve ndërluftuese për armëpushim, lirimin e pengjeve dhe ofrimin e ndihmës për njerëzit që janë të uritur dhe aspirojnë një të ardhme paqeje.

Mendimet e tij u kthyen më pas te Ukraina e munduar, për të cilën shpresonte për një paqe të drejtë dhe të qëndrueshme.

Së fundmi, vendimi po aq i pazakontë për t’u varrosur jashtë Vatikanit, në Shën Mari Madhështoren (Santa Maria Maggiore), ku pelegrinët mblidhen vazhdimisht për të shprehur respektin e tyre.

Do të jetë në këtë bazilikë që Papa Françesku do të përkujtohet me një Meshë në mbrëmjen e datës 21.

Nga z. Erton Duka.

© Copyright | Agjencia Telegrafike Vox

Ne të njohim me botën | www.007vox.com | Burimi yt i informacionit