A MUND TË NDIKOJË NDËRHYRJA RUSE NË ZGJEDHJET PRESIDENCIALE TË FRANCËS?

Nga z. Zhan-Baptist Labord (Jean-Baptiste Laborde)*.

Paris, Francë | Manipulimi i informacionit i lidhur me Rusinë ka shënjestruar tre nga kandidatët më pro-ukrainas të Francës përpara zgjedhjeve presidenciale të vitit 2027.

A do të funksionojë?

Duke marrë formën e lajmeve të rreme dhe të fabrikuara që përhapin thashetheme të pabaza në lidhje me shëndetin ose korrupsionin e dyshuar të kandidatëve të mundshëm, operacionet e manipulimit të informacionit kanë synuar ish-kryeministrat Eduar Filip (Édouard Philippe) dhe Gabriel Attal, së bashku me eurodeputetin Rafael Gliksman (Raphaël Glucksmann).

Një shembull veçanërisht zbulues i kohëve të fundit erdhi në shkurt, kur VIGINUM-i i Francës, agjencia qeveritare përgjegjëse për zbulimin e ndërhyrjeve dixhitale të huaja, i atribuoi rrjetit “Storm-1516” të lidhur me Rusinë një fushatë që lidhte në mënyrë të rreme presidentin Emanuel Makron (Emmanuel Macron) me Xhefri (Jeffrey) Epstein-in.

Operacioni përdori një version të sajuar të agjencisë franceze të lajmeve “France-Soir” dhe pamje të ekranit të manipuluara që pretendonin të tregonin email-e nga Departamenti i Drejtësisë i ShBA-ës.

Materiali u amplifikua më pas në Iks (X), duke ilustruar se si operatorët rusë mund të kombinojnë media të rreme, dokumente të manipuluara dhe amplifikim në mediat sociale për t'u dhënë historive të rreme pamjen e një ngjarjeje të vërtetë lajmesh.

Ndërsa shtrirja e fushatës më të fundit ka qenë relativisht e kufizuar, përzgjedhja e tre kandidatëve më të përkushtuar ndaj Evropës dhe kundërshtarë të Rusisë tregon qëllimin e Kremlinit për të ndërhyrë.

Rreziqet janë të larta.

Zgjedhjet e ardhshme presidenciale franceze, të planifikuara për prill-maj, janë kritike për Ukrainën, Bashkimin Evropian (BE) dhe kontinentin në tërësi.

Si një nga vendet më me pasoja të Bashkimit Evropian si në aspektin ushtarak ashtu edhe në atë ekonomik, Rusia do të punojë për një rezultat që dobëson unitetin e Evropës Perëndimore.

Franca është qendrore në përpjekjet evropiane për të riorganizuar dhe për të marrë përgjegjësi më të mëdha për mbrojtjen dhe sigurinë, duke pasur parasysh angazhimin në rënie të ShBA-ës.

Kremlini e ka bërë këtë për disa vite.

Media të lidhura me Moskën qarkulluan pretendime para zgjedhjeve të vitit 2017 se Emanuel Makroni (Emmanuel Macron) mbante një llogari bankare sekrete në Bahamas, për shembull, të cilat u përforcuan nga rivalja e tij Marin Lë Pen (Marine Le Pen) në debatin presidencial të balotazhit.

Makroni (Macron) e denoncoi fushatën gjatë vizitës së Vladimir Putinit në Versajë vitin pasardhës.

Përfituesi më i mundshëm i historive të tilla është Partia Kombëtare Populiste e krahut të djathtë (RN).

Ndërsa partia, të paktën retorikisht, ka moderuar disa nga qëndrimet e saj mbi politikën e jashtme në vitet e fundit, ajo mbart një trashëgimi të qëndrimeve pro-ruse, duke përfshirë ato të Marin Lë (Marine Le) Pen, e cila mbrojti aneksimin e Krimesë nga Kremlini në vitin 2014, të njëjtin vit kur partia e saj mori një kredi prej 9.4 milionë eurosh nga një bankë ruse.

Kjo kredi u shlye në vitin 2023.

Republika Republikane votoi kundër kredisë prej 90 miliardë eurosh të Bashkimit Evropian për Ukrainën në shkurt dhe ka thirrur në “vijat e kuqe” që synojnë të kufizojnë mbështetjen për Kievin.

Një qeveri e Republikës Republikane, të paktën, do të thoshte negociata më të ashpra mbi çdo paketë të re ndihme dhe ka të ngjarë të jetë më pak e gatshme të mbështesë iniciativat që synojnë forcimin e krahut lindor të NATO-s.

Nuk mund të përjashtohet mundësia që një qeveri e Republikës Republikane të ndryshojë qëndrimin e saj sapo të vijë në pushtet, siç ka ndodhur në Itali, ku Xhorxha (Giorgia) Meloni ndoqi qëndrime dukshëm më evropiane dhe pro-ukrainase pasi u bë kryeministre.

Por pjesa tjetër e Evropës, veçanërisht Gjermania, duhet të marrë në konsideratë se si të merret me një qeveri franceze që hoqi dorë nga përgjegjësitë e saj ndaj NATO-s dhe Ukrainës.

Edhe pse më pak e mundshme, një tjetër mundësi është një fitore për populistin e ekstremit të majtë “La France Insoumise” (LFI), i cili është përpjekur të konsolidojë ndikimin e tij në rritje në të majtën e politikës franceze që nga zgjedhjet legjislative të vitit 2024.

Në janar, një nga përfaqësueset e lëvizjes, Klemans Gete (Clémence Guetté), i paraqiti parlamentit një rezolutë që përcaktonte një rrugë për tërheqjen e Francës nga NATO, duke lënë së pari strukturën e integruar të komandës së aleancës dhe më pas duke u larguar plotësisht nga organizata.

Gjashtë muaj më vonë, Zhan-Lyk Melanshon (Jean-Luc Mélenchon), udhëheqësi i grupit, përshkroi një plan për “mos-angazhim bashkëpunues”, i cili përfshinte tërheqjen nga aleancat ushtarake perëndimore, bashkëpunim më të fortë me Kinën dhe hapjen e një dialogu me Rusinë sapo të mbaronte pushtimi i Ukrainës.

Përfitimi për Rusinë është i qartë, por a do të funksionojë ndërhyrja?

Edhe pse ka pasur suksese të dukshme ruse në ndërhyrjen në zgjedhje, përpjekjet më të fundit për të shtrembëruar rezultatet në Moldavi, Hungari dhe madje edhe në vetë Francën nuk kanë arritur të prodhojnë efektin zgjedhor që dëshironin Kremlini dhe agjentët e tij.

Kur një udhëheqës kombëtar është bërë thellësisht jopopullor, si në rastin e Viktor Orban-it, është e vështirë që manipulimi i informacionit të kapërcejë hendekun.

Megjithatë, zgjedhjet më të ngushta u ofrojnë agjentëve të jashtëm një terren më pjellor.

A do ta bindin votuesit francezë këtë?

Përgjigja është shumë e qartë.

Në zgjedhje të ngushta, dezinformimi nuk ka nevojë të bindë shumicën e votuesve që të jenë të dobishëm politikisht dhe thjesht mund të përforcojë dyshimet ekzistuese, të ulë pjesëmarrjen midis grupeve të caktuara ose t'i shtyjë votuesit e pavendosur drejt një kandidati që ata tashmë e konsiderojnë më të besueshëm.

Franca ka treguar tashmë se pretendimet e sajuara mund të futen në bisedën kryesore politike, siç ndodhi gjatë fushatës së vitit 2017.

Peizazhi aktual politik francez është gjithashtu jashtëzakonisht i trazuar.

Rassemblement National mbetet në krye të sondazheve të raundit të parë, por identiteti i sfiduesit të tij përfundimtar nuk është aspak i qartë.

Një sondazh i Ipsos i kryer në fund të majit e vendosi Zhordan Bardela (Jordan Bardella) ose Marin Lë Pen (Marine Le Pen) midis 31% dhe 36%, varësisht nga konfigurimi, ndërsa Eduar Filip (Édouard Philippe) varionte nga 13% në 19%, Zhan-Lyk Melanshon (Jean-Luc Mélenchon) nga 13% në 13.5% dhe Rafael Gliksman (Raphaël Glucksmann) nga 11% në 14%.

Sondazhet më të fundit e kanë bërë pamjen edhe më pak të parashikueshme.

Deri në fund të gushtit, Melanshoni (Mélenchon) kishte dalë si një pretendent serioz për raundin e dytë, me dy sondazhe gjatë së njëjtës javë që sugjeronin se ai mund të kualifikohej për t'u përballur me RN-në.

Prandaj, mundësia e një balotazhi midis RN-së dhe LFI-së nuk mund të përjashtohet, veçanërisht nëse Melanshoni (Mélenchon) arrin të konsolidojë një pjesë të madhe të së majtës pas një kandidature të vetme.

Megjithatë, për momentin, e majta mbetet e ndarë, me Rafael Gliksmanin (Raphaël Glucksmann) që ka shpallur kandidaturën e tij dhe socialistët dhe të Gjelbrit që ende po peshojnë strategjitë e tyre.

Franca nuk po pret në mënyrë pasive.

VIGINUM-i, agjencia qeveritare përgjegjëse për zbulimin dhe atribuimin e ndërhyrjeve dixhitale të huaja, i është dhënë një rol qendror në monitorimin e operacioneve të manipulimit të informacionit.

Qeveria gjithashtu miratoi Strategjinë e saj të parë Kombëtare për Kundërshtimin e Manipulimit të Informacionit të Huaj këtë vit, duke përcaktuar masa deri në vitin 2030 për të përmirësuar zbulimin, atribuimin dhe koordinimin në të gjithë qeverinë.

Përpara zgjedhjeve bashkiake të marsit, autoritetet franceze krijuan gjithashtu një rrjet koordinimi kombëtar për të monitoruar dhe për t'iu përgjigjur ndërhyrjeve të huaja.

VIGINUM-i zbuloi disa operacione ndërhyrjeje të huaja gjatë këtyre zgjedhjeve, duke u ofruar autoriteteve një provë të sistemeve që do të nevojiten për zgjedhjet presidenciale të vitit 2027.

Zgjedhja e objektivave në Francë, ashtu si në vendet e tjera evropiane, nuk është rastësi.

Duke synuar kandidatët që janë më të përkushtuar ndaj Kievit dhe Evropës, Moska dëshiron të projektojë një zhvendosje drejt një Elizeje më pak të gatshme për të mbështetur Ukrainën dhe arkitekturën e sigurisë të ndërtuar rreth saj që nga viti 2022.

Është kjo perspektivë që duhet të tërheqë vëmendjen e kryeqyteteve evropiane dhe votuesve të Francës.

*Z. Zhan-Baptist Labord (Jean-Baptiste Laborde) ka një diplomë bachelor në drejtësi dhe shkenca politike nga Universiteti i Bordosë (Bordeaux) dhe aktualisht është duke përfunduar një master të dyfishtë në sigurinë globale dhe analizën politike ndërkombëtare në Universitetin Galatasaray në Stamboll dhe në Universitetin e Bordosë (Bordeaux). Puna e tij përqendrohet në politikën e jashtme turke, marrëdhëniet NATO-BE dhe dimensionet e politikave publike të sigurisë transatlantike.

Nga z. Erton Duka.

© Copyright | Agjencia Telegrafike Vox

Ne të njohim me botën | www.007vox.com | Burimi yt i informacionit