FJALA E PAPËS E MBAJTUR NË LISBONË ME RASTIN E “DITËS NDËRKOMBËTARE TË RINISË”.

Lisbonë, Portugali | “Shkëputja nga besimi shpesh theksohet nga zhgënjimi dhe zemërimi që disa kanë ndaj Kishës, ndonjëherë për shkak të dëshmisë sonë të keqe dhe skandaleve që ia kanë shpërfytyruar fytyrën”, deklaroi Papa Françesku, duke folur në manastirin Jerónimos në Lisbonë, ku takoi peshkopë, priftërinj dhe laikë, me rastin e Ditës Botërore të Rinisë, ku priten më shumë se një milion njerëz. Duke folur për viktimat, Papa kërkoi që të dëgjohej klithma e dhimbjes. Ati i Shenjtë u shpjegoi gjithashtu të pranishmëve se “nganjëherë, në udhëtimin tonë kishtar, mund të ndiejmë një lodhje të ngjashme, kur duket se mbajmë në duar vetëm rrjeta boshe.” “Është një ndjenjë mjaft e përhapur në vendet me një traditë të lashtë të krishterë, e përshkuar nga shumë ndryshime shoqërore dhe kulturore, dhe e karakterizuar gjithnjë e më shumë nga sekularizmi, nga indiferenca ndaj Zotit, nga një shkëputje në rritje nga praktika e besimit”, tha ai. “Në Kishë ne ndihmojmë njëri-tjetrin, e mbështesim njëri-tjetrin”, rekomandoi më pas Françesku. “Nëse nuk ka dialog, bashkëpërgjegjësi dhe pjesëmarrje, Kisha plaket – vuri në dukje Ati i Shenjtë – do të doja të them kështu: kurrë një peshkop pa prezbiterin e tij, dhe popullin e Zotit; kurrë një prift pa vëllezërit e tij; dhe të gjithë së bashku – priftërinj, burra e gra fetare dhe besimtarë laikë – si Kishë, kurrë pa të tjerët, pa botën”. Më pas, Papa nënvizoi: “Pa botëkuptim, por jo pa botë. Në Kishë ndihmojmë njëri-tjetrin, mbështesim njëri-tjetrin dhe jemi thirrur të përhapim një klimë vëllazërie konstruktive edhe jashtë Kishës”. Ati i Shenjtë më pas citoi shkrimtarin portugez Fernando Pessoa: “Ne ëndërrojmë për Kishën Portugeze si një strehë të sigurt për këdo që përballet me kalimet, mbytjet e anijeve dhe stuhitë e jetës”, duke marrë një pasazh nga Libri i shqetësimit. “Ne si Kishë na është besuar detyra që të zhytemi në ujërat e këtij deti duke ulur rrjetën e Ungjillit, pa treguar gishtin, por duke u sjellë njerëzve të kohës sonë një propozim për një jetë të re, atë të Jezusit: sjellja e Ungjillit - shtoi Françesku - në një shoqëri multikulturore; sjellin afrimin e Atit me situatat e pasigurisë dhe varfërisë që po rriten, veçanërisht tek të rinjtë”. Edhe sot – këtë herë në takimin me autoritetet, shoqërinë civile dhe trupin diplomatik – Papa shpresoi “që Dita Botërore e Rinisë do të jetë, për kontinentin e vjetër, një impuls i hapjes universale.” “Sepse Evropës, Evropës së vërtetë, botës i duhet - vazhdoi Papa - roli i saj i urës dhe paqebërëses në pjesën e saj lindore, në Mesdhe, në Afrikë dhe në Lindjen e Mesme.” Në këtë mënyrë, nënvizoi Papa, “Evropa do të jetë në gjendje të sjellë, brenda skenarit ndërkombëtar, origjinalitetin e saj specifik, i cili u shfaq në shekullin e kaluar, kur, nga kryqi i konflikteve botërore, goditi shkëndijën e pajtimit, duke bërë ëndrrën të realizohet për të ndërtuar të nesërmen me armikun e djeshëm, për të nisur rrugët e dialogut dhe përfshirjes, duke zhvilluar një diplomaci paqeje që shuan konfliktet dhe lehtëson tensionet, në gjendje të kuptojë shenjat më të dobëta të relaksimit dhe të lexojë midis rreshtave më të shtrembër.” “Në oqeanin e historisë, ne po lundrojmë në një nyje të stuhishme dhe ka mungesë të rrugëve të guximshme drejt paqes”, tha Papa Bergolio (Bergoglio), i cili shtroi dy pyetje themelore: “Duke e parë Evropën me përzemërsi, në frymën e dialogut që karakterizon, dikush mund të pyesë se ku po lundroni, nëse nuk ofroni shtigje paqeje, mënyra krijuese për t'i dhënë fund luftës në Ukrainë, dhe konflikteve të shumta që po përgjakojnë botën? Dhe përsëri, duke zgjeruar fushën: cilën rrugë ndiqni ju, Perëndim?”, përfundoi Papa. “Duke parë Evropën me dashuri të përzemërt, në frymën e dialogut që e karakterizon, dikush mund të pyesë se ku po lundroni, nëse nuk ofroni shtigje paqeje, mënyra krijuese për t'i dhënë fund luftës në Ukrainë dhe konflikteve të shumta që po gjakosin botën? Dhe përsëri, duke zgjeruar fushën: cilën rrugë ndiqni ju, Perëndim?”, përfundoi Papa. Papa Françesku pastaj foli në mbrojtje të jetës. “Në botën e sotme të zhvilluar, paradoksalisht është bërë prioritet mbrojtja e jetës njerëzore, e vënë në rrezik nga tendencat utilitare, të cilat e përdorin dhe e flakin atë”, nënvizoi Papa, i cili shtoi: “Po mendoj për kaq shumë fëmijë të palindur dhe të moshuar që braktisën vetem, në vështirësinë e pritjes, mbrojtjes, promovimit dhe integrimit të atyre që vijnë nga larg, dhe trokasin në dyer, në vetminë e shumë familjeve në vështirësi, në lindjen dhe rritjen e fëmijëve”. Përballë këtyre situatave, Papa pyeti veten: “Ku po lundroni drejt Evropës dhe Perëndimit, me mbeturinat e të vjetrës, me muret me tela me gjemba, me masakrat në det dhe me djepat bosh? Ku do të shkoni nëse, përballë të keqes së të jetuarit, ofroni ilaçe të nxituara, dhe të gabuara, siç është qasja e lehtë në vdekje, një zgjidhje e përshtatshme që duket e ëmbël, por a është vërtet më e hidhur se ujërat e detit?”. “Lisbona, e përqafuar nga oqeani, megjithatë, na jep arsye për të shpresuar”, përfundoi ai. Pastaj pati një referencë nga Papa për të ardhmen. “Dhe e ardhmja është tek të rinjtë – tha Ati i Shenjtë – por shumë faktorë i dekurajojnë, si mungesa e punës, ritmi i furishëm në të cilin janë zhytur, rritja e kostos së jetesës, vështirësia për të gjetur një shtëpi, dhe, akoma më shqetësuese, frika nga krijimi i familjeve dhe lindja e fëmijëve”. Një tjetër problem djegës është rënia e natalitetit. “Në Evropë dhe, në përgjithësi, në Perëndim, ne jemi dëshmitarë të një faze të trishtuar në rënie të kurbës demografike - nënvizoi Papa - përparimi duket të jetë një çështje e zhvillimeve teknologjike dhe komoditeteve të individëve, ndërsa e ardhmja kërkon kundërveprim ndaj rënia e natalitetit dhe rënia e vullnetit për të jetuar. Politika e mirë mund të bëjë shumë në këtë, mund të gjenerojë shpresë”. Apeli është që ajo t'u japë “njerëzve fuqinë për të shpresuar.” Politika, vazhdoi Françesku, “është thirrur, sot më shumë se kurrë, të korrigjojë disbalancat ekonomike të një tregu që prodhon pasuri, por nuk e shpërndan atë, duke varfëruar shpirtrat me burime dhe siguri. Është thirrur të rizbulojë veten si gjenerator jete dhe kujdesi, të investojë me largpamësi në të ardhmen, në familje e te fëmijët, të promovojë aleanca ndër brezash, ku e shkuara nuk fshihet me një shpullë në sfungjer, por lidhet mes të rinjve, njerëzve dhe të moshuarve”, përfundoi ai. Së fundi, çështja mjedisore që Françesku e ka vendosur në enciklikën e tij të fundit si vendimtare. “Një oqean të rinjsh po derdhet në këtë qytet mikpritës”, nënvizoi Ati i Shenjtë. “Ata nuk janë në rrugë duke bërtitur zemërimin, por për të ndarë shpresën e Ungjillit - vazhdoi Françesku - Dhe nëse në shumë pjesë sot ka një klimë proteste dhe pakënaqësie, terren pjellor për populizëm dhe konspiracion, Dita Botërore e Rinisë është një mundësi për të ndërtuar së bashku. Ringjall dëshirën për të krijuar gjëra të reja, për të dalë në det dhe për të lundruar së bashku drejt së ardhmes”, me të cilën lidhet “mbrojtja e krijimit”. “Oqeanet po mbinxehen dhe thellësitë e tyre nxjerrin në sipërfaqe shëmtinë me të cilën ne kemi ndotur shtëpinë tonë të përbashkët – nënvizoi Papa – Ne po i shndërrojmë rezervat e mëdha të jetës në deponi plastike.” © Copyright | Agjencia Telegrafike Vox